|
SOBÓR WATYKAŃSKI
II INSPIRACJĄ
Seminaria "Redemptoris Mater" są
to seminaria diecezjalne, które podejmują pracę misyjną dla dobra Ko�cioła
powszechnego. Odpowiada to perspektywom wskazanym proroczo przez Sobór
Watykański II, który widząc naglące potrzeby zachęcał do otwierania seminariów
międzynarodowych, w których formowani byliby prezbiterzy gotowi pój�ć
gdziekolwiek - w te miejsca, gdzie brakuje księży. W ten sposób dane diecezje
przyjmują na siebie "obowiązek ożywiania powołań misyjnych w�ród młodych,
jak i kierowania uwagi kandydatów do kapłaństwa na jego wymiar powszechny
(...)".
(Nota Kongregacji Wychowania Katolickiego na temat Seminarium
"Redemptoris Mater" w Rzymie)
"Dar duchowy, otrzymany przez
prezbiterów w �więceniach, przygotowuje ich nie do jakiej� ograniczonej i
zacie�nionej misji, lecz do najszerszej i powszechnej misji zbawienia "aż
po krańce ziemi" (Dz 1,8); każda bowiem posługa kapłańska uczestniczy
w owym uniwersalnym zasięgu misji powierzonej przez Chrystusa Apostołom.
Chrystusowe bowiem kapłaństwo, którego prezbiterzy stali się prawdziwie
uczestnikami, niechybnie skierowane jest do wszystkich ludów i do wszystkich
czasów i nie jest skrępowane żadnymi ograniczeniami krwi, narodu lub wieku,
jak to już jest wyobrażone tajemniczym sposobem w osobie Melchizedeka. Niech
więc prezbiterzy pamiętają o tym, że winna im leżeć na sercu troska o wszystkie
ko�cioły. Stąd też niech prezbiterzy tych diecezji, które są obdarzone
większą ilo�cią powołań, z ochotą okazują gotowo�ć - za pozwoleniem lub zachętą
swego ordynariusza - pełnienia swej posługi w krajach, na misjach lub w
dziełach cierpiących na brak duchowieństwa.
(�) w tym celu można zatem z pożytkiem utworzyć jakie� seminaria
międzynarodowe�"
(Sobór Watykański II, Presbyterorum ordinis, 10)
"Dzieło za� budzenia powołań winno przekraczać
wspaniałomy�lnie granice poszczególnych diecezji, narodów, rodzin zakonnych
oraz obrządków, a uwzględniając potrzeby Ko�cioła powszechnego udzielać
pomocy szczególnie tym krajom, których sytuacja natarczywiej woła o robotników
do winnicy Pańskiej."
(Sobór Watykański II, Optatam totius, 2)
O aktualizację tej zachęty Soboru do ofiarnej odpowiedzi księży
na potrzeby Ko�cioła powszechnego, wołał Jan Paweł II wspominając wła�nie punkt
10 Presbyterorum ordinis:
"Wobec niepokojącego braku kapłanów
w niektórych czę�ciach �wiata słowa te stają się aktualne, jak może nigdy
przedtem. Pragnąłbym, aby zwłaszcza w diecezjach bogatszych w duchowieństwo
stanowiły one przedmiot poważnej refleksji i były urzeczywistniane w sposób naprawdę
wspaniałomy�lny."
(List Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek 1991 roku)
"Ta koncepcja (Soboru) znalazła
realizację w seminariach "Redemptoris Mater", które przygotowują
prezbiterów diecezjalnych dla nowej ewangelizacji, według formacji Drogi Neokatechumenalnej.
(�) Można powiedzieć, że chodzi tu o realizację nowej formy posługi:
misjonarza diecezjalnego."
(L'Osservatore Romano, 22.03.1991r.)
Także nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, mówiąc
o formacji seminaryjnej zachęca do takiego przygotowania przyszłych księży,
które by otwierało na potrzeby całego Ko�cioła powszechnego:
"Kan. 257 - § 1. Należy zabiegać o
takie wykształcenie alumnów, by troszczyli się nie tylko o Ko�ciół
partykularny, dla służenia któremu będą inkardynowani, lecz także o cały Ko�ciół,
i okazywali gotowo�ć oddania się Ko�ciołom partykularnym, będącym w wielkiej i
nagłej potrzebie.
§ 2. Biskup diecezjalny winien zatroszczyć się o to, by duchowni zamierzający
udać się z własnego Ko�cioła partykularnego do Ko�cioła partykularnego innego
kraju, zostali odpowiednio przygotowani do wypełniania tam �więtego
posługiwania (�)"
EWANGELIZACJA MISYJNA
Pierwsze Seminarium "Redemptoris Mater" zostało otwarte w Rzymie w
1987 roku z polecenia Ojca �więtego Jana Pawła II, aby pomóc Nowej Ewangelizacji
� szczególnie tej prowadzonej przez rodziny w misji � implantatio Ecclesiae
(zaszczepianiu Ko�cioła) w miejscach trudnych, w których albo nigdy nie było
Ko�cioła albo na skutek procesu sekularyzacji stracił on wielkie rzesze
wiernych i z konieczno�ci musi powrócić na nowo do pierwotnej działalno�ci
misyjnej. Rodzinom tym, posyłanym w odpowiedzi na pro�by konkretnych biskupów,
brakowało prezbiterów, którzy by im towarzyszyli.
"�więty Ko�ciele Boży, nie możesz
wypełniać twego posłannictwa, nie możesz wypełniać twojej misji w �wiecie
inaczej, jak tylko przez rodzinę i jej misję. My�lę, że wy, jako neokatechumenalne
rodziny wędrowne, waszemu wędrowaniu nadajecie celowo�ć, która polega na tym,
by wszędzie, w różne, najbardziej zdechrystianizowane �rodowiska, zanie�ć
�wiadectwo misji rodziny. Jest to wielkie �wiadectwo, wielkie po ludzku,
wielkie z chrze�cijańskiego punktu widzenia, wielkie po Bożemu, ponieważ takie
�wiadectwo - misja rodziny - jest ostatecznie wpisane w istotę Trójcy
Przenaj�więtszej."
(Jan Paweł II do rodzin w misji, 3.01.1988r.)
"Z tego dzieła ewangelizacji,
zapoczątkowanej przez rodziny w różnych rejonach, pojawiła się bardzo szybko
potrzeba prezbiterów, którzy podtrzymywaliby te nowe, zaledwie powstałe
wspólnoty, i przy udziale których można by utworzyć ewentualne nowe
parafie.
W tym kontek�cie narodziły się Seminaria "Redemptoris Mater": dzięki
proroczej wizji inicjatorów Drogi, odwadze Papieża Jana Pawła II oraz zapałowi
misyjnemu rodzin w misji - prawie wszystkie z wieloma dziećmi. Wła�nie
�wiadectwo wiary tych rodzin okazało się fundamentalne dla reewangelizacji i
tworzenia nowych parafii."
(Ezechiele Pasotti, Nota historyczna, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
[więcej o Ewangelizacji]
Seminarium przyjęło swą nazwę od wydanej w tamtych dniach
encykliki Jana Pawła II "Redemptoris Mater" (Matka Odkupiciela).
Dziewica Maryja jest pierwszą i główną Patronką tych Seminariów, gdyż to Ona
tak jak w Kanie Galilejskiej dostrzega wszystkie braki i niedostatki
pielgrzymującego ludu (także brak kapłanów) i oręduje u Boga (Jan Paweł II,
Redemptoris Mater, 21).
"W tym �wietle nie jest trudno stwierdzić owoce Drogi Neokatechumenalnej: rodziny
pojednane, otwarte na życie i wdzięczne Ko�ciołowi, które ofiarowują się, by
nie�ć głoszenie Ewangelii a� na krańce ziemi. Ja sam miałem możliwo�ć przy
innych okazjach wręczyć Krzyże rodzinom wyruszającym do regionów najuboższych i
zdechrystianizowanych. Z nich powstają teraz bardzo liczne powołania.
Dziewczęta, które oddają się życiu zakonnemu i kontemplacyjnemu; chłopcy
zmierzający do kapłaństwa w seminariach lokalnych i w tych diecezjalnych
misyjnych "Redemptoris Mater" powstałych, by przyj�ć na pomoc
Ko�ciołom, które wskutek niedostatku duchowieństwa znajdują się w wielkich
trudno�ciach. Tak realizuje się życzenie Soboru Watykańskiego II (�)."
(Jan Paweł II do katechistów wędrownych Drogi Neokatechumenalnej, Watykan, Sala
Clementina, 17.01.1994r.)
"Taka misja nie byłaby możliwa bez
prezbiterów przygotowanych do towarzyszenia i podtrzymywania poprzez ich
posługę �więceń tego dzieła nowej ewangelizacji. Jestem wdzięczny Panu, że
zechciał wzbudzić liczne powołania, a także za powstałe Diecezjalne Seminaria
Misyjne w różnych krajach Europy, nazywane słodkim imieniem Dziewicy Maryi
"Redemptoris Mater".
(List Jana Pawła II do biskupów zebranych na konwiwencji w Wiedniu,
12.04.1993r.)
POWOŁANIA NA DRODZE NEOKATECHUMENALNEJ
Wszyscy przygotowujący się do prezbiteratu w seminariach "Redemptoris
Mater" pochodzą ze wspólnot Drogi Neokatechumenalnej, w których pojawia
się wiele powołań - także w krajach, w których Ko�ciół przechodził już tzw.
"kryzys powołań".
" (�) nie dziwię się, że na waszej
drodze są powołania: jest w tym potwierdzenie, że wasza droga jest
autentyczna i odpowiada swojej naturze i swojej nazwie."
(Jan Paweł II do młodzieńców ze wspólnot neokatechumenalnych zmierzających do
prezbiteratu, Watykan, Kaplica Sykstyńska, 31.03.1985r.)
"Droga Neokatechumenalna, jak każde
prawdziwe itinerarium katechetyczne, jest także "�rodkiem, by wzbudzać
powołania do kapłaństwa i do szczególnej konsekracji Bogu w różnych formach
życia zakonnego i apostolskiego oraz zapalać w sercu poszczególnych osób
specjalne powołanie misyjne"
Droga Neokatechumenalna jest także narzędziem, które ofiaruje się Biskupom do
posługi w chrze�cijańskiej formacji kandydatów do prezbiteratu.
(�) W tych Seminariach kandydaci do kapłaństwa znajdują poprzez udział w
Drodze Neokatechumenalnej specyficzny i podstawowy element procesu formacyjnego,
a równocze�nie są przygotowywani do 'autentycznego wyboru kapłaństwa w służbie
całemu Ludowi Bożemu w braterskiej komunii z prezbiterium' (Jan Paweł II,
Pastores dabo vobis, 68)."
(Statut Drogi Neokatechumenalnej, art. 18)
"(�) Chodzi zatem o seminaria
diecezjalne dla formacji kandydatów do kapłaństwa, którzy będą inkardynowani
pó�niej w służbie odpowiednich diecezji. Jedyną ich cechą szczególną jest fakt,
że udział w Drodze Neokatechumenalnej stanowi specyficzny element ich iter
formacyjnego."
(prof. Juan Ignacio Arrieta, Refleksje kanoniczne do Statutu Drogi
Neokatechumenalnej, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
"Duch �więty jest tym, który wzbudza
powołania poprzez różne �rodki ludzkie, przez całą tę drogę, przez całą tę
strukturę organizacyjną, która jest ludzka, widzialna, ale jest otwarta na
wpływ, natchnienie Ducha �więtego. Ja pytam, gdzie jest punkt centralny tego
procesu, który przez Drogę Neokatechumenalną, poprzez różnych ludzi, przez
różne okoliczno�ci ludzkie, produkuje, prowokuje, wzbudza powołania kapłańskie
i do życia konsekrowanego, zakonnego. Więc jestem przekonany, że punctum
saliens, punktem wyj�cia tego wszystkiego jest odkrycie bogactwa, głęboko�ci
Bożej, sakramentalnej Chrztu.
(�) życzę wam, by�cie kroczyli tą drogą, którą odkryli�cie dzięki Drodze
Neokatechumenalnej, tą drogą życia chrze�cijańskiego, powołania
chrze�cijańskiego wła�ciwego każdemu z nas. I potem kroczyli tą drogą powołania
do kapłaństwa, do życia konsekrowanego, które też odkryli�cie dzięki Drodze
Neokatechumenalnej."
(Jan Paweł II podczas spotkania z młodymi ze wspólnot neokatechumenalnych, Rzym
- Sala Aula Pawła VI, 28.03.1993r.)
"(�) dlatego cieszę się, że tak jak wasze, wiele innych powołań
rozkwita na �cieżce waszej duchowo�ci, Drodze Neokatechumenalnej, nie tylko tu
w Rzymie, ale w wielu miejscach, w wielu krajach Europy i całego �wiata. To
wła�nie wła�ciwe tej drodze pogłębienie życia duchowego, znajduje w przyjęciu
"radykalizmu ewangelicznego", także ży�niejszy teren, na którym może
rozkwitnąć powołanie. Bóg nie przestaje powoływać, ale tylko głęboka intymno�ć
z Chrystusem pozwala usłyszeć Jego głos, przyjąć go z gotowo�cią i podążać za
nim z wytrwało�cią."
(Homilia Jana Pawła II podczas Eucharystii celebrowanej ze wspólnotą Rzymskiego
Seminarium "Redemptoris Mater", Watykan, Kaplica "Redemptoris
Mater", 31.10.1993r.)
"Do�wiadczenie, które mogłem uczynić w ciągu tych lat, czy to odwiedzając
osobi�cie Seminarium, jak też w kontakcie z kapłanami, którzy zostali
uformowani w nim, potwierdza mi, Ojcze �więty, że "Redemptoris
Mater" stanowi wielki dar dla Diecezji Rzymskiej i dla Ko�cioła rozsianego
po całym �wiecie.
Ci seminarzy�ci i ci kapłani, rzeczywi�cie, kochają modlitwę i Słowo Boże,
praktykują z wierno�cią dyscyplinę i życie wspólne, są całkowicie przylgnięci
do doktryny Ko�cioła i ożywieni wielkim zapałem misyjnym. Mogę ponadto
za�wiadczyć z rado�cią, Ojcze �więty, że mają oni wielką miło�ć do Osoby Waszej
�wiątobliwo�ci i do Waszej Posługi Następcy Piotra".
(Słowo pozdrowienia Kardynała Wikariusza Camillo Ruini podczas audiencji
Papieża Jana Pawła II dla Rzymskiego Seminarium "Redemptoris Mater",
18.03. 2004r., Sala Klementyńska)
"Minęło już ponad szesna�cie lat od
powstania waszego Seminarium, które zaprezentowało do�wiadczenie nowe i
bardzo znaczące, z punktu widzenia formacji prezbiterów dla nowej
ewangelizacji. Od tamtego czasu powstały na �wiecie różne inne Seminaria
"Redemptoris Mater", które inspirują się waszym modelem i uczestniczą
w waszych celach.
Szczególnie obfite są owoce dobra, które w ciągu tych lat wasze Seminarium
wydało. Dziękuję Panu za nie razem z wami. Za te same owoce pragnę także
podziękować Drodze Neokatechumenalnej, w której zrodziły się i wzrastały wasze
powołania. Wdzięczną mą my�l kieruję także do Inicjatorów Drogi, którym
zawdzięcza się trafną intuicję, by zaproponować erygowanie waszego Seminarium i
którzy wiele się po�więcają, aby sprzyjać rodzeniu się na Drodze powołań do
kapłaństwa i do życia konsekrowanego".
(Przemówienie Ojca �więtego do Diecezjalnego Seminarium "Redemptoris
Mater" w Rzymie, 18.03.2004r., Sala Klementyńska)
[cało�ć PRZEMÓWIENIA]
Nie są to jednak "seminaria neokatechumenalne". Wy�więceni w nich
prezbiterzy są gotowi pój�ć dokądkolwiek, gdzie ich po�le biskup-ordynariusz
diecezji, odpowiadając na potrzeby różnych Ko�ciołów lokalnych:
"(�) te misyjne seminaria diecezjalne
należą do biskupa. My nie zrobili�my nic innego, jak tylko pomogli�my, by
rozkwitły powołania. Ale Seminarium jest biskupa. I biskup jest tym, który
rozporządza tymi seminarzystami i posyła ich tam, gdzie wyniknie potrzeba. Do
tych rejonów �wiata, gdzie na skutek braku kleru i braku kapłanów jest
zagrożona wiara ludu."
(Kiko Argüello podczas wizyty Jana Pawła II w Archidiecezjalnym Seminarium
Misyjnym "Redemptoris Mater" w Santo Domingo, 11.10.1992r.)
"Seminaria te są diecezjalne:
erygowane przez Biskupów, w porozumieniu z Międzynarodową Ekipą Odpowiedzialną
za Drogę, i rządzą się normami obowiązującymi dla formacji i inkardynacji
duchowieństwa diecezjalnego; są misyjne: prezbiterzy w nich uformowani są
gotowi, żeby być posłanymi przez Biskupa w jakiekolwiek miejsce �wiata; są międzynarodowe:
seminarzy�ci pochodzą z różnych krajów i kontynentów, co jest konkretnym znakiem
katolicko�ci, jak też dyspozycyjno�ci, by być posłanymi gdziekolwiek. Najbardziej
jednak znaczącą cechą tych Seminariów jest to, że z jednej strony stanowią dar,
który pomaga Diecezji w otwieraniu się na misyjno�ć, aby i�ć na cały �wiat, a z
drugiej strony znajdują w Drodze Neokatechumenalnej wsparcie, które towarzyszy
seminarzystom w czasie ich przygotowania, a po przyjęciu prezbiteratu nadal ich
podtrzymuje w formacji permanentnej."
(Ezechiele Pasotti, Nota historyczna, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
"Wasze konkretne posłanie należy w
rzeczywisto�ci do Biskupa, który ma w sercu zarówno potrzeby własnej Diecezji
jak i wymogi misji powszechnej. Powierzając się w postawie ufnego i
serdecznego posłuszeństwa Jego decyzjom, znajdziecie pokój i pogodę wewnętrzną
i będziecie mogli w każdym przypadku wyrazić wasz charyzmat misyjny, gdyż także
tutaj w Rzymie duszpasterstwo jest i będzie musiało być coraz bardziej
charakteryzowane priorytetem ewangelizacji".
(Przemówienie Ojca �więtego do Diecezjalnego Seminarium "Redemptoris
Mater" w Rzymie, 18.03.2004r., Sala Klementyńska)
SEMINARIA "REDEMPTORIS MATER" NA CAŁYM �WIECIE
Obecnie istnieje 78 takich seminariów na całym �wiecie, na wszystkich
kontynentach:
EUROPA
Rzym, Macerata, Cosenza, Pinerolo, Florencja, Padwa, Triest (WŁOCHY)
Madryt, Castellón, Córdoba, Murcia, Granada, Leon, Pampeluna, Burgos (HISZPANIA)
Warszawa (POLSKA)
Paryż, Marsylia, Strasburg, Tulon, Avignon (FRANCJA)
Berlin, Kolonia (NIEMCY)
Haarlem, Roermond (HOLANDIA)
Londyn (ANGLIA)
Wiedeń (AUSTRIA)
Pula (CHORWACJA)
Lugano (SZWAJCARIA)
Kopenhaga (DANIA)
Namur, Bruksela (BELGIA)
Lizbona, Porto (PORTUGALIA)
Helsinki (FINLANDIA)
Kijów, Winnica (UKRAINA)
Lezha (ALBANIA)
AMERYKA PÓŁNOCNA
Newark, Denver, Guam, Washington, Dallas, Boston (USA)
Toronto, Quebec (KANADA)
Guadalajara, Miasto Meksyk (MEKSYK)
AMERYKA POŁUDNIOWA
Santo Domingo (DOMINIKANA)
Medellin, Bogota (KOLUMBIA)
Quito (EKWADOR)
Brasilia, Sao Paolo (BRAZYLIA)
Callao, Arequipa (PERU)
Managua (NIKARAGUA)
San Salvador (SAN SALVADOR)
Caracas (WENEZUELA)
Asunción (PARAGWAJ)
Montevideo (URUGWAJ)
San José (KOSTARYKA)
AZJA
Bangalore (INDIE)
Takamatsu (JAPONIA)
Kaoshun (TAIWAN)
Manila (FILIPINY)
Beirut (LIBAN)
Korazim (Izrael)
Karachi (PAKISTAN)
AFRYKA
Douala (KAMERUN)
Kitwe (ZAMBIA)
Goma (KONGO)
Morondava (MADAGASKAR)
Luanda (Angola)
Dar es Salam (TANZANIA)
AUSTRALIA
Perth, Sydney
|
