|
SOBÓR WATYKAŃSKI
II INSPIRACJĄ
Seminaria "Redemptoris Mater" są
to seminaria diecezjalne, które podejmują pracę misyjną dla dobra Kościoła
powszechnego. Odpowiada to perspektywom wskazanym proroczo przez Sobór
Watykański II, który widząc naglące potrzeby zachęcał do otwierania seminariów
międzynarodowych, w których formowani byliby prezbiterzy gotowi pójść
gdziekolwiek - w te miejsca, gdzie brakuje księży. W ten sposób dane diecezje
przyjmują na siebie "obowiązek ożywiania powołań misyjnych wśród młodych,
jak i kierowania uwagi kandydatów do kapłaństwa na jego wymiar powszechny
(...)".
(Nota Kongregacji Wychowania Katolickiego na temat Seminarium
"Redemptoris Mater" w Rzymie)
"Dar duchowy, otrzymany przez
prezbiterów w święceniach, przygotowuje ich nie do jakiejś ograniczonej i
zacieśnionej misji, lecz do najszerszej i powszechnej misji zbawienia "aż
po krańce ziemi" (Dz 1,8); każda bowiem posługa kapłańska uczestniczy
w owym uniwersalnym zasięgu misji powierzonej przez Chrystusa Apostołom.
Chrystusowe bowiem kapłaństwo, którego prezbiterzy stali się prawdziwie
uczestnikami, niechybnie skierowane jest do wszystkich ludów i do wszystkich
czasów i nie jest skrępowane żadnymi ograniczeniami krwi, narodu lub wieku,
jak to już jest wyobrażone tajemniczym sposobem w osobie Melchizedeka. Niech
więc prezbiterzy pamiętają o tym, że winna im leżeć na sercu troska o wszystkie
kościoły. Stąd też niech prezbiterzy tych diecezji, które są obdarzone
większą ilością powołań, z ochotą okazują gotowość - za pozwoleniem lub zachętą
swego ordynariusza - pełnienia swej posługi w krajach, na misjach lub w
dziełach cierpiących na brak duchowieństwa.
(…) w tym celu można zatem z pożytkiem utworzyć jakieś seminaria
międzynarodowe…"
(Sobór Watykański II, Presbyterorum ordinis, 10)
"Dzieło zaś budzenia powołań winno przekraczać
wspaniałomyślnie granice poszczególnych diecezji, narodów, rodzin zakonnych
oraz obrządków, a uwzględniając potrzeby Kościoła powszechnego udzielać
pomocy szczególnie tym krajom, których sytuacja natarczywiej woła o robotników
do winnicy Pańskiej."
(Sobór Watykański II, Optatam totius, 2)
O aktualizację tej zachęty Soboru do ofiarnej odpowiedzi księży
na potrzeby Kościoła powszechnego, wołał Jan Paweł II wspominając właśnie punkt
10 Presbyterorum ordinis:
"Wobec niepokojącego braku kapłanów
w niektórych częściach świata słowa te stają się aktualne, jak może nigdy
przedtem. Pragnąłbym, aby zwłaszcza w diecezjach bogatszych w duchowieństwo
stanowiły one przedmiot poważnej refleksji i były urzeczywistniane w sposób naprawdę
wspaniałomyślny."
(List Jana Pawła II do kapłanów na Wielki Czwartek 1991 roku)
"Ta koncepcja (Soboru) znalazła
realizację w seminariach "Redemptoris Mater", które przygotowują
prezbiterów diecezjalnych dla nowej ewangelizacji, według formacji Drogi Neokatechumenalnej.
(…) Można powiedzieć, że chodzi tu o realizację nowej formy posługi:
misjonarza diecezjalnego."
(L'Osservatore Romano, 22.03.1991r.)
Także nowy Kodeks Prawa Kanonicznego, mówiąc
o formacji seminaryjnej zachęca do takiego przygotowania przyszłych księży,
które by otwierało na potrzeby całego Kościoła powszechnego:
"Kan. 257 - § 1. Należy zabiegać o
takie wykształcenie alumnów, by troszczyli się nie tylko o Kościół
partykularny, dla służenia któremu będą inkardynowani, lecz także o cały Kościół,
i okazywali gotowość oddania się Kościołom partykularnym, będącym w wielkiej i
nagłej potrzebie.
§ 2. Biskup diecezjalny winien zatroszczyć się o to, by duchowni zamierzający
udać się z własnego Kościoła partykularnego do Kościoła partykularnego innego
kraju, zostali odpowiednio przygotowani do wypełniania tam świętego
posługiwania (…)"
EWANGELIZACJA MISYJNA
Pierwsze Seminarium "Redemptoris Mater" zostało otwarte w Rzymie w
1987 roku z polecenia Ojca Świętego Jana Pawła II, aby pomóc Nowej Ewangelizacji
– szczególnie tej prowadzonej przez rodziny w misji – implantatio Ecclesiae
(zaszczepianiu Kościoła) w miejscach trudnych, w których albo nigdy nie było
Kościoła albo na skutek procesu sekularyzacji stracił on wielkie rzesze
wiernych i z konieczności musi powrócić na nowo do pierwotnej działalności
misyjnej. Rodzinom tym, posyłanym w odpowiedzi na prośby konkretnych biskupów,
brakowało prezbiterów, którzy by im towarzyszyli.
"Święty Kościele Boży, nie możesz
wypełniać twego posłannictwa, nie możesz wypełniać twojej misji w świecie
inaczej, jak tylko przez rodzinę i jej misję. Myślę, że wy, jako neokatechumenalne
rodziny wędrowne, waszemu wędrowaniu nadajecie celowość, która polega na tym,
by wszędzie, w różne, najbardziej zdechrystianizowane środowiska, zanieść
świadectwo misji rodziny. Jest to wielkie świadectwo, wielkie po ludzku,
wielkie z chrześcijańskiego punktu widzenia, wielkie po Bożemu, ponieważ takie
świadectwo - misja rodziny - jest ostatecznie wpisane w istotę Trójcy
Przenajświętszej."
(Jan Paweł II do rodzin w misji, 3.01.1988r.)
"Z tego dzieła ewangelizacji,
zapoczątkowanej przez rodziny w różnych rejonach, pojawiła się bardzo szybko
potrzeba prezbiterów, którzy podtrzymywaliby te nowe, zaledwie powstałe
wspólnoty, i przy udziale których można by utworzyć ewentualne nowe
parafie.
W tym kontekście narodziły się Seminaria "Redemptoris Mater": dzięki
proroczej wizji inicjatorów Drogi, odwadze Papieża Jana Pawła II oraz zapałowi
misyjnemu rodzin w misji - prawie wszystkie z wieloma dziećmi. Właśnie
świadectwo wiary tych rodzin okazało się fundamentalne dla reewangelizacji i
tworzenia nowych parafii."
(Ezechiele Pasotti, Nota historyczna, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
[więcej o Ewangelizacji]
Seminarium przyjęło swą nazwę od wydanej w tamtych dniach
encykliki Jana Pawła II "Redemptoris Mater" (Matka Odkupiciela).
Dziewica Maryja jest pierwszą i główną Patronką tych Seminariów, gdyż to Ona
tak jak w Kanie Galilejskiej dostrzega wszystkie braki i niedostatki
pielgrzymującego ludu (także brak kapłanów) i oręduje u Boga (Jan Paweł II,
Redemptoris Mater, 21).
"W tym świetle nie jest trudno stwierdzić owoce Drogi Neokatechumenalnej: rodziny
pojednane, otwarte na życie i wdzięczne Kościołowi, które ofiarowują się, by
nieść głoszenie Ewangelii aź na krańce ziemi. Ja sam miałem możliwość przy
innych okazjach wręczyć Krzyże rodzinom wyruszającym do regionów najuboższych i
zdechrystianizowanych. Z nich powstają teraz bardzo liczne powołania.
Dziewczęta, które oddają się życiu zakonnemu i kontemplacyjnemu; chłopcy
zmierzający do kapłaństwa w seminariach lokalnych i w tych diecezjalnych
misyjnych "Redemptoris Mater" powstałych, by przyjść na pomoc
Kościołom, które wskutek niedostatku duchowieństwa znajdują się w wielkich
trudnościach. Tak realizuje się życzenie Soboru Watykańskiego II (…)."
(Jan Paweł II do katechistów wędrownych Drogi Neokatechumenalnej, Watykan, Sala
Clementina, 17.01.1994r.)
"Taka misja nie byłaby możliwa bez
prezbiterów przygotowanych do towarzyszenia i podtrzymywania poprzez ich
posługę święceń tego dzieła nowej ewangelizacji. Jestem wdzięczny Panu, że
zechciał wzbudzić liczne powołania, a także za powstałe Diecezjalne Seminaria
Misyjne w różnych krajach Europy, nazywane słodkim imieniem Dziewicy Maryi
"Redemptoris Mater".
(List Jana Pawła II do biskupów zebranych na konwiwencji w Wiedniu,
12.04.1993r.)
POWOŁANIA NA DRODZE NEOKATECHUMENALNEJ
Wszyscy przygotowujący się do prezbiteratu w seminariach "Redemptoris
Mater" pochodzą ze wspólnot Drogi Neokatechumenalnej, w których pojawia
się wiele powołań - także w krajach, w których Kościół przechodził już tzw.
"kryzys powołań".
" (…) nie dziwię się, że na waszej
drodze są powołania: jest w tym potwierdzenie, że wasza droga jest
autentyczna i odpowiada swojej naturze i swojej nazwie."
(Jan Paweł II do młodzieńców ze wspólnot neokatechumenalnych zmierzających do
prezbiteratu, Watykan, Kaplica Sykstyńska, 31.03.1985r.)
"Droga Neokatechumenalna, jak każde
prawdziwe itinerarium katechetyczne, jest także "środkiem, by wzbudzać
powołania do kapłaństwa i do szczególnej konsekracji Bogu w różnych formach
życia zakonnego i apostolskiego oraz zapalać w sercu poszczególnych osób
specjalne powołanie misyjne"
Droga Neokatechumenalna jest także narzędziem, które ofiaruje się Biskupom do
posługi w chrześcijańskiej formacji kandydatów do prezbiteratu.
(…) W tych Seminariach kandydaci do kapłaństwa znajdują poprzez udział w
Drodze Neokatechumenalnej specyficzny i podstawowy element procesu formacyjnego,
a równocześnie są przygotowywani do 'autentycznego wyboru kapłaństwa w służbie
całemu Ludowi Bożemu w braterskiej komunii z prezbiterium' (Jan Paweł II,
Pastores dabo vobis, 68)."
(Statut Drogi Neokatechumenalnej, art. 18)
"(…) Chodzi zatem o seminaria
diecezjalne dla formacji kandydatów do kapłaństwa, którzy będą inkardynowani
później w służbie odpowiednich diecezji. Jedyną ich cechą szczególną jest fakt,
że udział w Drodze Neokatechumenalnej stanowi specyficzny element ich iter
formacyjnego."
(prof. Juan Ignacio Arrieta, Refleksje kanoniczne do Statutu Drogi
Neokatechumenalnej, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
"Duch Święty jest tym, który wzbudza
powołania poprzez różne środki ludzkie, przez całą tę drogę, przez całą tę
strukturę organizacyjną, która jest ludzka, widzialna, ale jest otwarta na
wpływ, natchnienie Ducha Świętego. Ja pytam, gdzie jest punkt centralny tego
procesu, który przez Drogę Neokatechumenalną, poprzez różnych ludzi, przez
różne okoliczności ludzkie, produkuje, prowokuje, wzbudza powołania kapłańskie
i do życia konsekrowanego, zakonnego. Więc jestem przekonany, że punctum
saliens, punktem wyjścia tego wszystkiego jest odkrycie bogactwa, głębokości
Bożej, sakramentalnej Chrztu.
(…) życzę wam, byście kroczyli tą drogą, którą odkryliście dzięki Drodze
Neokatechumenalnej, tą drogą życia chrześcijańskiego, powołania
chrześcijańskiego właściwego każdemu z nas. I potem kroczyli tą drogą powołania
do kapłaństwa, do życia konsekrowanego, które też odkryliście dzięki Drodze
Neokatechumenalnej."
(Jan Paweł II podczas spotkania z młodymi ze wspólnot neokatechumenalnych, Rzym
- Sala Aula Pawła VI, 28.03.1993r.)
"(…) dlatego cieszę się, że tak jak wasze, wiele innych powołań
rozkwita na ścieżce waszej duchowości, Drodze Neokatechumenalnej, nie tylko tu
w Rzymie, ale w wielu miejscach, w wielu krajach Europy i całego świata. To
właśnie właściwe tej drodze pogłębienie życia duchowego, znajduje w przyjęciu
"radykalizmu ewangelicznego", także żyźniejszy teren, na którym może
rozkwitnąć powołanie. Bóg nie przestaje powoływać, ale tylko głęboka intymność
z Chrystusem pozwala usłyszeć Jego głos, przyjąć go z gotowością i podążać za
nim z wytrwałością."
(Homilia Jana Pawła II podczas Eucharystii celebrowanej ze wspólnotą Rzymskiego
Seminarium "Redemptoris Mater", Watykan, Kaplica "Redemptoris
Mater", 31.10.1993r.)
"Doświadczenie, które mogłem uczynić w ciągu tych lat, czy to odwiedzając
osobiście Seminarium, jak też w kontakcie z kapłanami, którzy zostali
uformowani w nim, potwierdza mi, Ojcze Święty, że "Redemptoris
Mater" stanowi wielki dar dla Diecezji Rzymskiej i dla Kościoła rozsianego
po całym świecie.
Ci seminarzyści i ci kapłani, rzeczywiście, kochają modlitwę i Słowo Boże,
praktykują z wiernością dyscyplinę i życie wspólne, są całkowicie przylgnięci
do doktryny Kościoła i ożywieni wielkim zapałem misyjnym. Mogę ponadto
zaświadczyć z radością, Ojcze Święty, że mają oni wielką miłość do Osoby Waszej
Świątobliwości i do Waszej Posługi Następcy Piotra".
(Słowo pozdrowienia Kardynała Wikariusza Camillo Ruini podczas audiencji
Papieża Jana Pawła II dla Rzymskiego Seminarium "Redemptoris Mater",
18.03. 2004r., Sala Klementyńska)
"Minęło już ponad szesnaście lat od
powstania waszego Seminarium, które zaprezentowało doświadczenie nowe i
bardzo znaczące, z punktu widzenia formacji prezbiterów dla nowej
ewangelizacji. Od tamtego czasu powstały na świecie różne inne Seminaria
"Redemptoris Mater", które inspirują się waszym modelem i uczestniczą
w waszych celach.
Szczególnie obfite są owoce dobra, które w ciągu tych lat wasze Seminarium
wydało. Dziękuję Panu za nie razem z wami. Za te same owoce pragnę także
podziękować Drodze Neokatechumenalnej, w której zrodziły się i wzrastały wasze
powołania. Wdzięczną mą myśl kieruję także do Inicjatorów Drogi, którym
zawdzięcza się trafną intuicję, by zaproponować erygowanie waszego Seminarium i
którzy wiele się poświęcają, aby sprzyjać rodzeniu się na Drodze powołań do
kapłaństwa i do życia konsekrowanego".
(Przemówienie Ojca Świętego do Diecezjalnego Seminarium "Redemptoris
Mater" w Rzymie, 18.03.2004r., Sala Klementyńska)
[całość PRZEMÓWIENIA]
Nie są to jednak "seminaria neokatechumenalne". Wyświęceni w nich
prezbiterzy są gotowi pójść dokądkolwiek, gdzie ich pośle biskup-ordynariusz
diecezji, odpowiadając na potrzeby różnych Kościołów lokalnych:
"(…) te misyjne seminaria diecezjalne
należą do biskupa. My nie zrobiliśmy nic innego, jak tylko pomogliśmy, by
rozkwitły powołania. Ale Seminarium jest biskupa. I biskup jest tym, który
rozporządza tymi seminarzystami i posyła ich tam, gdzie wyniknie potrzeba. Do
tych rejonów świata, gdzie na skutek braku kleru i braku kapłanów jest
zagrożona wiara ludu."
(Kiko Argüello podczas wizyty Jana Pawła II w Archidiecezjalnym Seminarium
Misyjnym "Redemptoris Mater" w Santo Domingo, 11.10.1992r.)
"Seminaria te są diecezjalne:
erygowane przez Biskupów, w porozumieniu z Międzynarodową Ekipą Odpowiedzialną
za Drogę, i rządzą się normami obowiązującymi dla formacji i inkardynacji
duchowieństwa diecezjalnego; są misyjne: prezbiterzy w nich uformowani są
gotowi, żeby być posłanymi przez Biskupa w jakiekolwiek miejsce świata; są międzynarodowe:
seminarzyści pochodzą z różnych krajów i kontynentów, co jest konkretnym znakiem
katolickości, jak też dyspozycyjności, by być posłanymi gdziekolwiek. Najbardziej
jednak znaczącą cechą tych Seminariów jest to, że z jednej strony stanowią dar,
który pomaga Diecezji w otwieraniu się na misyjność, aby iść na cały świat, a z
drugiej strony znajdują w Drodze Neokatechumenalnej wsparcie, które towarzyszy
seminarzystom w czasie ich przygotowania, a po przyjęciu prezbiteratu nadal ich
podtrzymuje w formacji permanentnej."
(Ezechiele Pasotti, Nota historyczna, w: Droga Neokatechumenalna. Statut.)
"Wasze konkretne posłanie należy w
rzeczywistości do Biskupa, który ma w sercu zarówno potrzeby własnej Diecezji
jak i wymogi misji powszechnej. Powierzając się w postawie ufnego i
serdecznego posłuszeństwa Jego decyzjom, znajdziecie pokój i pogodę wewnętrzną
i będziecie mogli w każdym przypadku wyrazić wasz charyzmat misyjny, gdyż także
tutaj w Rzymie duszpasterstwo jest i będzie musiało być coraz bardziej
charakteryzowane priorytetem ewangelizacji".
(Przemówienie Ojca Świętego do Diecezjalnego Seminarium "Redemptoris
Mater" w Rzymie, 18.03.2004r., Sala Klementyńska)
SEMINARIA "REDEMPTORIS MATER" NA CAŁYM ŚWIECIE
Obecnie istnieje 70 takich seminariów na całym świecie, na wszystkich
kontynentach:
EUROPA
Rzym, Macerata, Cosenza, Pinerolo, Florencja (WŁOCHY)
Madryt, Castellón, Córdoba, Murcia, Granada, Leon, (HISZPANIA)
Warszawa (POLSKA)
Paryż, Marsylia, Strasburg, Tulon, Avignon (FRANCJA)
Berlin, Kolonia (NIEMCY)
Haarlem, Roermond (HOLANDIA)
Londyn (ANGLIA)
Wiedeń (AUSTRIA)
Pula (CHORWACJA)
Lugano (SZWAJCARIA)
Kopenhaga (DANIA)
Namur (BELGIA)
Lizbona (PORTUGALIA)
Helsinki (FINLANDIA)
Kijów (UKRAINA)
Lezha (ALBANIA)
AMERYKA PÓŁNOCNA
Newark, Denver, Guam, Washington, Dallas, Boston (USA)
Toronto, Quebec (KANADA)
Guadalajara, Miasto Meksyk (MEKSYK)
AMERYKA POŁUDNIOWA
Santo Domingo (DOMINIKANA)
Medellin, Bogota (KOLUMBIA)
Quito (EKWADOR)
Brasilia (BRAZYLIA)
Callao (PERU)
Managua (NIKARAGUA)
San Salvador (SAN SALVADOR)
Caracas (WENEZUELA)
Asunción (PARAGWAJ)
Montevideo (URUGWAJ)
San José (KOSTARYKA)
AZJA
Bangalore (INDIE)
Takamatsu (JAPONIA)
Kaoshun (TAIWAN)
Manila (FILIPINY)
Beirut (LIBAN)
Kaoshun (TAJWAN)
Karachi (PAKISTAN)
AFRYKA
Douala (KAMERUN)
Kitwe (ZAMBIA)
Goma (KONGO)
Morondava (MADAGASKAR)
Dar es Salam (TANZANIA)
AUSTRALIA
Perth, Sydney
|
